Sinds 12 januari 2010 is de wereld overspoeld met berichten over de ramp in Haïti.

Allereerste prioriteit is dat de humanitaire hulp op gang komt en dat gezorgd wordt voor medische voorzieningen en voedsel ter plaatse.

Dit soort rampen gaat echter ook vaak gepaard met de vraag naar (versnelde) adopties om de kinderen te ‘redden’, maar helaas ook met kinderroof en geforceerde afstand voor interlandelijke adopties.

Grote non-gouvernementele organisaties waarschuwen voor een verkeerd signaal om adoptie nu te zien als prioriteit verpakt onder het mom van humanitaire hulp.

Vele kinderen zijn hun ouders kwijtgeraakt en blijven alleen en ontredderd achter. Vaak willen mensen kinderen uit rampgebieden helpen door ze te adopteren. Toch is deze goedbedoelde reactie niet aan te raden. Veel van deze kinderen worden nog wanhopig gezocht door hun ouders of familie. In eerste instantie worden ze opgenomen door dorpsgenoten of mensen met wie ze een nauwe band hebben. Er kan niet van uit gegaan worden dat de kinderen die hun ouders niet kunnen vinden, meteen hun hele familie kwijt zijn. Alvorens adoptie kan overwogen worden, moeten alle andere mogelijkheden onderzocht zijn. Dit kadert ook binnen het Haags Adoptieverdrag waar adoptie slechts als laatste maatregel aangewend kan worden. Bovendien is het in tijden van crisis bijzonder moeilijk om aan de wettelijke voorwaarden te voldoen om een adoptie mogelijk te maken.

Wie de kinderen uit Haïti wil helpen kan dit beter doen door te storten op een van de rekeningnummers die werden geopend.