Alledaagse dingen die eerst vanzelf liepen, kunnen plots veel moeilijker verlopen: je kind wassen, eten geven, samen boodschappen doen, enz. Op alles wat je je kind vraagt komt er een "nee", ongeacht de wijze waarop je je kind benadert (vriendelijk, eisend, vragend). Of je kind wil alles zelf doen, je mag als ouder niet meer helpen. Niets is nog vanzelfsprekend. Je kind gaat heel duidelijk tonen wat het wil of wat het niet wil. Jij zegt "ja", je peuter "nee". Jij zegt "nee", je peuter "ja". Ja, nee, ja, nee, … voor je peuter is dit een leuk spelletje. Alle peuters zijn vaak koppig en als ouder ben je hun proefkonijn.

Een driftbui is een heftige manier van reageren en gevoelens uiten. Het overkomt je kind gewoon. Wanneer je met je kind op bezoek bent in een speeltuin en het na een uur tijd is om te vertrekken, laat je kind zich op de grond vallen en begint heel hard te krijsen. Op die manier laat het merken dat het niet akkoord gaat en geen zin heeft om naar huis te gaan. Een andere manier van reageren kan zijn dat je kind volledig verstijft. Het reageert gewoon niet meer gedurende enkele minuten. Ook dat is een hevige emotionele reactie. Een op de vijf kinderen heeft vaak woedebuien.