Je kind kan zich verzetten tegen regels. Het kan zowel om nieuwe regels gaan als om bestaande regels. Je kind kan plots weigeren om zijn tandjes nog te poetsen, ook al deed het dat tot nu toe als vanzelf. 

Je kind kan een woedebui krijgen omdat het bijvoorbeeld moet stoppen met een activiteit. Je peuter kan verdiept zijn in zijn spel wanneer het tijd is om naar oma te vertrekken. Hier is hij het niet mee eens. Hij kan ook een woedebui krijgen omdat hij iets moet afgeven of omdat hij iets niet krijgt, bijvoorbeeld een snoepje in de winkel. Ook als je kind zich niet begrepen voelt of gefrustreerd is door iets wat hem niet lukt, kan het een woedebui krijgen. Tegelijk met het groeiende zelfbewustzijn ervaart je peuter (die zich het middelpunt van de wereld voelt) dat hij juist heel veel zaken nog niet kan. Hij botst op lichamelijke grenzen (het lukt hem bijvoorbeeld niet een doosje open te krijgen), op verstandelijke grenzen (hij begrijpt iets niet),  hij kan zich niet op een aanvaardbare manier verstaanbaar maken, hij kan zijn gevoelens nog niet reguleren, enz. en het ervaren van deze grenzen zorgt voor woedebuien. 

Koppig en driftig gedrag kan ook eisend of dwingend gedrag zijn. Je kind kan daarbij op de grond gaan liggen, spartelen en gillen. Hiermee probeert het iets gedaan te krijgen van jou. Het wil bijvoorbeeld nog een verhaaltje of een snoepje in de winkel.

Wanneer je kind zo’n gedrag vertoont, kan je je als ouder onzeker voelen over de grenzen die je stelt aan je kind. Je vraagt je wel eens af hoe je nu het best kan reageren op zo’n koppige of driftige peuter. Grenzen stellen en regels aanleren is op zo’n momenten uiterst belangrijk.