Op welk moment het eten een ernstig probleem wordt, hangt van heel veel factoren af. Wanneer jij het als een probleem ervaart, dan ís het dat ook. 

Veel kinderen kennen min of meer lange periodes waarin het eten moeilijker verloopt. Elke ouder wordt wel eens geconfronteerd met een kind dat weigert te eten of dat alleen bepaalde voedingsmiddelen wil eten. Eetproblemen kunnen horen bij de normale ontwikkeling van kinderen. Meestal ontstaan ze echter door een samenspel van verschillende factoren. Je kind kan bijvoorbeeld ziek zijn en daardoor slecht eten. Jij kan daarover ongerust zijn en je kind aanmoedigen door zijn lievelingskost te bereiden. Als je kind genezen is, wil het alleen nog eten wat het lekker vindt. Het probleem ligt niet bij jou of bij je kind, maar in het samenspel van verschillende factoren.

Tussen 0 en 3 jaar komen eetproblemen relatief vaak voor. Ongeveer 1 op de 10 ouderparen klaagt wel eens over een gebrek aan eetlust of over een erg onregelmatige eetlust bij hun kind. De problemen kunnen van allerlei aard zijn: baby’s kunnen het eten voortdurend “teruggeven”, kinderen kunnen weigeren te eten, weinig eten of heel kieskeurig zijn. 

We spreken pas van een voedings- of eetstoornis wanneer het normale voedingspatroon langdurig verstoord is.