Ik kreeg mijn kinderen zo ver om ook eens mee te gaan. En met succes!

De eerste keer was het nog rustig. Toch hadden we al snel 4 mooie exemplaren in onze emmer. Daan, de kenner ter zake, beloofde ons dat het nog op gang moest komen en dat we de volgende dagen zeker meer kikkers zouden vinden. Dat zorgde ervoor dat we een hele week lang elke avond op stap gingen gewapend met fluohesje, zaklamp en emmer. We waren niet de enige. De emmer was bij iedere ontmoeting de ideale aanleiding voor een babbel. Hoeveel hebben jullie er al? Wauw! wat een dikke! Die van jullie springen zo hoog!

Dat zorgde ook voor een klein beetje competitie wat het voor mijn kinderen nog leuker maakte. Tegelijk gaven ze met veel plezier hun dikste kikker aan het tweejarig meisje dat nog een lege emmer had. En op het einde verzamelde iedereen aan de vijver in het park om samen alle kikkers en padden vrij te laten. Daan van natuurpunt registreerde: het aantal kikkers, padden, mannetjes, vrouwtjes. Hij legde met veel plezier en kennis van zaken uit hoe we al deze verschillen kunnen herkennen. Leergierig als kinderen zijn, pikten ze de weetjes gretig op. Ik denk dat ik al weet waarover de volgende spreekbeurt zal gaan.

De paddentrek is dit jaar stilaan voorbij. Maar volgend jaar, tussen half februari en eind maart, staan wij zeker weer paraat. Mijn puberdochter van 14 kreeg ik niet warm voor deze activiteit. Reden? Schrik voor padden. Had ik haar ook maar als tweejarig meisje op avontuur meegenomen. Dan had ze het oppakken van een kikker nu helemaal niet vies gevonden.