Adoptie van oudere kinderen: een weloverwogen keuze

‘Adoptie heeft mij altijd al geboeid’, vertelt adoptiemoeder Veerle (50). ‘Al van toen ik klein was, zei ik tegen mijn mama dat ik ooit graag wou adopteren. Ik heb altijd al een grote kinderwens gehad, het liefst wou ik vier kinderen. Toen ik veertig werd, heb ik voor mezelf de keuze gemaakt, het was nu of nooit. Ik begon informatie op te zoeken en in 2007 diende ik mijn aanmeldingsformulier in bij het Vlaams Centrum voor Adoptie.

De procedure is intussen al gewijzigd, maar ik volgde in 2008 direct een voorbereidingscursus. Samen met andere kandidaat-adoptieouders werden we voorbereid op de komst van een adoptiekind. Ik vond dat heel interessant. Zo werden er casussen besproken van kinderen met verschillende achtergronden. Dit was mijn eerste kennismaking met de verschillende kindprofielen. Per herkomstland hebben kinderen een ander profiel. Zo zijn Belgische kindjes zijn altijd baby’s. We werden ook verplicht na te denken over verschillende kansen en moeilijkheden die bij adoptie aan bod kwamen. Zo moesten we bijvoorbeeld stilstaan bij achtergrondinformatie van het kind en aan wie wij deze allemaal zouden meegeven. Dat was een goede denkoefening die ik ook mee geef aan mijn kinderen: let op, aan wie je wat allemaal vertelt.’

Twee dagen na aankomst zag ik Ruben voor het eerst. Een braaf jongetje dat een beetje zenuwachtig was. Ondanks de taalbarrière was er direct een connectie. Ik voelde direct, dit is mijn kind.

Negatief advies
‘Na de voorbereiding diende ik mijn verzoekschrift in bij de rechtbank. Er volgde een maatschappelijk onderzoek door een psycholoog en een maatschappelijk werker. In totaal waren dat vier gesprekken. Die screening was heel confronterend, want na de gesprekken bleek dat de dienst mij niet geschikt vond om te adopteren en sprak een negatief advies uit aan de rechtbank. Dit was hard. Ik was volledig van mijn melk. Ik dacht even, het is voorbij, ik zal nooit kunnen adopteren. Maar snel heb ik die gedachte aan de kant kunnen schuiven en heb ik gezocht naar oplossingen. Ik ben op zoek gegaan naar drie psychologen, in de hoop dat zij een tegenadvies konden neerleggen. Dit is mij gelukt en enkele maanden later heeft de rechtbank een geschiktheidsvonnis uitgesproken.

Met mijn geschiktheidsvonnis op zak kon ik naar een adoptiedienst stappen om een contract af te sluiten. Als alleenstaande waren mijn mogelijkheden beperkt. Ik kon niet zomaar in elk land adopteren, want de meeste herkomstlanden stellen de voorwaarde dat je moet gehuwd zijn. De keuze voor Kazachstan was snel gemaakt. Als leerkracht aardrijkskunde ben ik altijd al gefascineerd geweest door het Oosten. Ik sloot een contract af bij adoptiedienst Het Kleine Mirakel, een adoptiedienst waar ik een goed contact mee had. Steeds had ik het gevoel er terecht te kunnen met al mijn vragen.’

Specifieke ondersteuningsbehoefte
‘Ik werd geschikt verklaard om twee kinderen te adopteren en droomde stiekem over een babytweeling. Maar omdat de meeste sibling-adopties uit twee kinderen met verschillende leeftijden bestaan, moest je open staan voor een kind tot 6 jaar. Men spreekt hier over kinderen met special needs, of hoe we het nu noemen, kinderen met een specifieke ondersteuningsbehoefte.

Op 26 november 2009 om 9u ‘s morgens was het zover, ik kreeg telefoon van de adoptiedienst. Ze hadden goed en slecht nieuws. Er waren geen siblings die nood hadden aan een gezin, maar er was wel een mogelijke match met een jongetje van 6 jaar en 8 maanden. Ik heb niet getwijfeld en enkele weken later mocht ik afreizen naar Kazachstan. Ik ben met een klein hartje vertrokken. Ik had nog nooit zo’n verre reis gemaakt en bovendien reisde ik alleen. Twee dagen na aankomst zag ik Ruben voor het eerst. Een braaf jongetje dat een beetje zenuwachtig was. Ondanks de taalbarrière was er direct een connectie. Ik voelde direct, dit is mijn kind.’

Ruben
‘Ruben was bijna 7 jaar toen hij in België aankwam. Door de goede voorbereiding voelde hij zich direct thuis. Hij leerde ook heel snel Nederlands. Na twee maand kon hij geen Russisch meer spreken. Ik stond versteld hoe snel dat ging. Ook op school deed hij het heel goed, wetende dat hij nog nooit eerder naar school was geweest. Hij kampt met een kleine taalachterstand, maar als leerkracht probeer ik hem hier goed in te begeleiden. Bij moeilijke momenten kon Ruben bovendien aangeven wat er scheelde én net dat vind ik een groot voordeel van een ouder kindje te adopteren. Ook kan hij zijn verhalen vertellen, waardoor ik niet het gevoel heb iets gemist te hebben. Afgelopen paasvakantie zijn we met het hele gezin op rootsreis gegaan naar Kazachstan. Het was een fantastische ervaring voor ons allemaal. Voor Ruben was het geen zoektocht naar antwoorden, maar eerder het herleven van herinneringen.’

Fabian en Wiktoria
‘Na Ruben heb ik nog een zoon en later nog een dochter geadopteerd uit Polen. Fabian was bijna 9 jaar en Wiktoria was 7 op het moment van matching. Door hun leeftijd, ouder dan 6, waren het ook special needs profielen. Daarenboven had Wiktoria een kleine ontwikkelingsachterstand. Bij mijn tweede en derde adoptieprocedure heb ik bewust gekozen om een ouder kind te adopteren. Omdat ik wou dat al mijn kinderen ongeveer dezelfde achtergrond hadden.

Ik moet toegeven, had je mij in het begin van de procedure gezegd dat ik oudere kinderen zou adopteren, had ik gezegd van ‘no way, dat doe ik nooit’. Maar mijn ervaring leert me dat het een heel erg groot pluspunt is dat de kinderen hun eigen verhaal kennen en door hun verhalen leer ik dat verhaal ook kennen én dat is enorm verrijkend!

Tien jaar na de start van mijn procedure en drie adopties later, kan ik zeggen dat ik een 'rijk' mens ben met drie fantastische adoptiekinderen van ondertussen 13, 12 en 8 jaar. De beslissing om te adopteren is de beste beslissing die ik ooit genomen heb!’

Cijfers en grafieken




Bekijk ook het dashboard interlandelijke adoptie in het jaarverslag